Contigo, Andrea

Sábado, 6 Octubre, 2007

Blaueta, (c) Andreu Anguera

Nuevas liturgias contigo, por ti, que ya estás enorme y superas la altura de ese ombligo que ya no es mío del todo, que ahora si lo miro bien te veo a sólo a ti, mi niña. Y me llenas de alegría y de sueños, de patadas y de miedos. ¿Qué haré contigo, dios mío? Media vida esperándote y ahora que ya estás aquí, tan cerca, tan dentro, tan viva, no sé qué decirte, no sé por dónde empezar contigo, Andrea.
Mirándome el ombligo todo el día, todos los días, tan ausente de todo, tan pendiente de ti y de mí, te paseo por mi día a día y estreno contigo nuevas liturgias. Sólo sé que cada mañana te saco a mi Barcelona, y que cuando puedo te llevo a mis rincones preferidos. Te cuento cómo es todo lo que nos rodea, lo ordinario y lo extraordinario. Te siento conmigo frente al ordenador y te leo las noticias (¡cómo está el mundo!) y rezo porque no me devuelvas una patada al estómago. Te imagino meciéndote mientras yo juego con Marmota y Napoleón, a la espera de que te dé tiempo a conocerlos bien, a estirarles de la cola y babarles las orejas. Te duermo con el trino de Gordo, que es la mejor voz de la casa. Nuevas liturgias cada día, contigo, Andrea, mi niña, para exorcizar todos mis demonios.
Y ahora cierro los ojos y te sueño. Eres preciosa, tan pequeña. Abres los ojazos con esa canción que nos dedicaron en secreto en nuestro primer concierto juntas. Y bailamos. Bailo contigo, Andrea.

16 Responses to “Contigo, Andrea”

  1. sergisonic:

    y fue maravilloso poder bailar con las dos, ver cómo os brillaban los ojos (sí, sí, a las dos) y sonreíais a cada uno de los preciosos momentos de vuestro primer concierto.
    every little thing you do (andrea) is magic.

    un petó

  2. Muralla:

    Y me encanta besar ese ombligo…
    Y también verte tan feliz e imaginar la gran madre que vas a ser …
    Y soñar que cuentos le contaré y cómo será mirarse en sus ojos…
    Y verte la cara de tontiña mientras la amamantas…
    Y como bizquea perplejo su padre…
    Y cómo se emociona el abuelo al verla por vez primera…
    Tú, me regalarás todas esas cosas, niñota, con tu niñita !!!
    Te quiero

  3. Carmen:

    ayyyyyy bonita, que ya sabes que peco de llorona, y me emocioné como una tonta. Que cosas más bonitas sientes y le haces sentir a ella, a mi pequeña sobrinilla de la red :) ) y nos haces sentir a nosotros porque es precioso imaginar tus ojos tan vivos, guapa…

    nada, que cada vez falta menos para presentarla en sociedad eh?? :-) soy buena canguro, así que me ofrezco (tengo bastante experiencia) para cuando haga falta, y así de paso, que Andrea me enseñe la Barcelona mágica que le enseñaste tú ;-)

    Un besazo, linda mad.

  4. siloam:

    ay, que tierno! así que ya escuchó a police :) …cuanta vida hay en el post.
    todo mágico, como dice sergi.
    muacksss al ombrigo.

  5. Ybris:

    ¡Por favor, amiga!
    Que me vas a hacer perder mi probado (des)prestigio de endurecido personaje.
    Pero es que no hay quien lea tanta belleza como dices que no se sienta revuelto por dentro.
    Y bien sabes por qué te lo digo. Si el abuelo de Andrea bizqueará perplejo según dice quien lo presiente bien, el de Marina, que soy yo, no va a saber qué hacer aproximadamente por las mismas fechas.
    Si me dejas darte un abrazo me buscaré las mañas para no oprimirte demasiado ni a ti ni a Andrea. Te aseguro que ya tengo práctica con mi hija y con Marina.
    Oye. Que no deje de enterarme cuando nazca.
    Yo te prometo decírtelo cuando nazca mi nieta.

    Un besazo enorme (y le pasas la mitad a Muralla)

  6. thirthe:

    dudas y más dudas, por ahí se empieza….

    pero que bien que has vuelto, y nos acercas un poco a Andrea! Disfrutala ahora todo lo que puedas, mientras la llevas dentro.

    un feixe de beixos para vós.

  7. mirada:

    qué belleza…
    os admiro y me alegro tanto… tanto…
    Un montón de besos para toda la familia.

  8. emehache:

    No es tan malo el mundo, si en tu parcela hay quien te quiera y te proteja.
    Tiene suerte, esa niña. :)

  9. manuel h:

    qué madraza, qué bien, qué suerte para ambas!!!

    muchos besos!

  10. hans k:

    jo! qué bien suena esto… para cuando os vea ya vais a bailar con pies las dos!! :)

  11. joan:

    Com de bonic és viure si vius amb algú a qui estimes :) )) i ara ve el temps de (re)descobrir una nova barcelona, de sorprendet amb els vells i coneguts paisatges de tots els dies, de retornar a les primeres paraules i trobar-los el valor primigeni, de gaudir de vells moments com si foren nous i que ho són en certa mesura i sé ben segur que ho disfrutaras-disfrutareu com cal amb tota la felicitat que cal … preciós el text Mad , .. podria dir-te que jo que mai podria sentir que és ser mare (perquè és clar la bilogia no ho permet) m’ho has fet entendre i sentir-ho .. :) )) una abaraçada molt molt forta , per a tu, per a Andrea i també per napoleon , marmota i tota la família :)

  12. peke:

    Cuanto me alegro de que disfrutes tanto. Los miedos…, bueno los miedos enseguida pasarán. Felicidades. :)

  13. Hada Madrina:

    Es genial vivir y sentir contigo la magia, las dudas, la dulzura de ser madre. Te estamos esperando con los brazos y el corazon abiertos Dulce Andrea.
    Os quiero infinito

  14. lulamy:

    q guapas!!!
    joooooooooooo, q me alegro mucho por los 3

  15. jio:

    ains mi niña. lagrimita bobita. y besito tontito, no, besazo mi mad.

  16. burma:

    madres como tú, hacen que tiembren mis no-cimientos..

    que bello tocaya, que bellas ambas!

    pd: te debo un correo, pero la vista no me acompaña demasiado últimamente, en unas semanas seguro que puedo labrarte la historia de “andrea” y su significado-leyenda-historia en euskera que esbocé para vosotras y quisiera dibujar ;) ya será… cuando este PC que tengo cuasiprohibido deje de ser un escondite secreto :)

Leave a Reply

Alojado en Textográfico
Entradas y comments feeds.
ecoestadistica.com