Carlos
Miércoles, 10 Enero, 2007Ahí están, por orden de aparición: Drac, Luna, Marmota y Napoleón. Todas y cada una de esas cuatro criaturas son parte esencial de mi vida. Y lo son gracias a Carlos, nuestro veterinario, el suyo y el mío. Dos estaban desahuciados cuando los vió por primera vez, una era un cachorro malsano con varios virus de difícil curación y el otro un vejete abandonado y artrítico. Y a los cuatro, a cada uno de ellos, Carlos les cambió la vida. Y a mí y a los míos, que nos permitió poder seguir disfrutando de esos peludos deliciosos…
Carlos tuvo un infarto el sábado pasado. Sigue hospitalizado, le siguen haciendo pruebas. Es joven, es listo, es sabio. Sólo espero que él tenga la misma suerte que nosotros y dé con alguien que sepa, que quiera, que pueda cambiarle la vida. Que la suya vale mucho…
Collons, Carlos, posa’t bé!







10 Enero, 2007 at 10:20 pm
los mejores deseos también desde aquí para Carlos, y toda la suerte del mundo!
10 Enero, 2007 at 10:40 pm
sip. ánimos y que todo salga bien. gran labor, la que hace gente como él - grande y difícil.
10 Enero, 2007 at 10:49 pm
Ya podéis imaginar, porque habéis estado y compartido mi locura, que el San Roquiño tiene una vela encendida…
De verdad, me jode tanto esta impotencia…
10 Enero, 2007 at 11:47 pm
seguro que se pondrá bien, ya verás, que todavía tiene muchos cachorros que sacar para adelante.
ánimo! y besos
11 Enero, 2007 at 1:26 am
pues lo mismo, mis mejores deseos, que todo salga bien, niña.
Un besete, guapa
11 Enero, 2007 at 1:57 am
Abrazo, Pajarraca.
Y un deseo grande de mejora para el Amigo de los Animales.
Cuidense y cuidenlo.
11 Enero, 2007 at 5:51 am
Els millors desitjos perquè en Carlos tiri endevant
(i m’alegro de veure al Drac després de tants anys)
11 Enero, 2007 at 7:53 am
Nunca me he puesto detrás del alma de un perro.
Pero lo intentaré por ver la forma gloriosa que tomas en las hornacinas de los altares que ellos, sin duda, te han levantado con todo su inmenso cariño.
Iba echando de menos mandarte un beso.
11 Enero, 2007 at 12:26 pm
Seguro que todos los animales a los que ha ayudado están ahora conectados de algún modo con Carlos.
No se trata de creer o no creer en las fuerzas cósmicas o la energía interior, el karma y todo eso, sino en pensar que algún día se equilibrará la balanza y este mundo se convertirá en un mundo justo. Un mundo en el que todo esté repartido en su justa medida.
No solo de utopías vive el hombre.
De todos modos, Carlos sal pronto del hospital que hay muchos animales que te necesitan y en los hospitales no se cuece nada bueno. Sino echarle un vistazo a House…
11 Enero, 2007 at 3:49 pm
Ànim!! i que tot surti bé! 1petó
12 Enero, 2007 at 12:40 am
un gran abrazo !
12 Enero, 2007 at 1:04 am
Sí, que todo vaya bien también para él. Esos cuadrúpedos locos y esos emplumados que tanto amas también le necesitan.
Muchos besos para ti.
12 Enero, 2007 at 10:59 am
espero que todo salga bien, y que se recupere pronto.
abrazo!
13 Enero, 2007 at 3:45 pm
Seguro que Carlos tiene un corazón fuerte: grande lo es seguro.
Un abrazo desde aquí a Carlos!
13 Enero, 2007 at 8:49 pm
Espero que se ponga bien muy pronto.
Un beso para Carlos y toda la troupe pajaril.
15 Enero, 2007 at 10:00 pm
Carlos tiene que ponerse bien..todavía tiene que salvar a muchos perros abandonados.
16 Enero, 2007 at 9:28 pm
Está bien, ya está en su casa. El miocardio no ha sufrido ninguna lesión y parece que todo ha quedado en un grandísimo susto y una pequeña arritmia que habrá que ir controlando…
¡Uf, qué bien!
Muchas gracias a tod@s por pasar y preocuparos. Espero poder contárselo pronto, que el corazón de Napo necesita un repaso urgente…
Besazos
17 Enero, 2007 at 1:29 am
me alegra mucho, niña!
Un besazo, o mejor un puñado a repartir guapa
17 Enero, 2007 at 5:32 pm
Han juntado los cuatro patas todas sus energías positivas, le quieren y si sus corazones palpitan por él, Carlos tenía que devolverles la pelota. Naturalmente que lo consiguió, lo cual me alegra, por buena persona y profesional. Dile de mi parte que los felinos maúllan por él.
19 Enero, 2007 at 1:17 pm
tiets del món… uniu-vos a fer força! ;p
20 Enero, 2007 at 12:07 am
Ara ho puc dir, que ja s’ha recuperat, però el dia següent de llegir el teu comentari, vaig sentir per la radio que el dia 11 va morir Carlos Ponti (productor de cine) i Yvonne Carlo (actriu, per exemple l’antiga sèrie de la familia Monster). Automaticament em vaig enrecordar d’en Carlos el veterinari, però és que el locutor va dir -que fort- que el dia 11 era perillòs dir-se Carles…Casualitat? No sé, en tot cas pell de gallina. Ale que tot surti be
24 Enero, 2007 at 1:29 am
Se merece estar bien y muchas otras cosas más. Es un gran ser humano aquel que mira paz y amor en los ojos de un pequeño peludito juguetón y que goza de ladrar. Espero se recupere Carlos. Abrazos*****
29 Enero, 2007 at 11:27 am
Me encanta el oficio de Carlos: ayudar, de verdad a los seres vivos. Cada vez más gente vive de profesiones fantasmas. Pero la suya es real… Seguro que se siente orgulloso de lo que hace. Ojalá eso le ayude a salir adelante.
1 Febrero, 2007 at 7:34 pm
Mad linda,
Espero tot vaya ben.
Yo te mando un “muxu quita y pon” para que te lo pongas cuando y donde quieras.
Muassssc
6 Febrero, 2007 at 9:41 pm
pero…
y tú no vuelves??
anda, que se te echa de menos, bonita.
Un besito
19 Febrero, 2007 at 9:16 pm
Hola Mad, siempre con el gustro de saludarte.
Mira: http://www.faq-mac.com/bitacoras/todas/?p=1228
Se que es duro, yo ni tan siquiera me animo a verlo, no podría hacerlo. Pero pensé que puede ser útil para hacer conciencia.
Un abrazo
22 Febrero, 2007 at 10:16 pm
Hola, encantada de conocer tu blog, encantada de conocer a tus perros. Tienen suerte de estar contigo y tú de tenerles a ellos. Quería presentarme porque me ha encantado una foto tuya que se llama pentagrama y la he añadido a mi blog, si no quieres que aparezca la quitaré sin problema. Seguiré de cerca este blog.
Muas