Manos

Miércoles, 15 Junio, 2005

Aún noto la caricia de tus manos a través de tu vientre, meciéndome en la oscuridad líquida de tus entrañas. Con movimientos suaves estremecías mi columna, con movimientos circulares buscabas mi cabeza y yo escupía mi pulgar para poder sonreírte. Intentaba estirar mis piernas hacia tus manos, buscando con mis pies las cosquillas de tus dedos. Me agarraba con fuerza a aquella cuerda que sabía a ti, mientras pronunciabas un nombre, Andrés, mi nombre de entonces, y por el que nunca volviste a llamarme tras obligarme –incomprensiblemente- a salir de ti.

*

Aún noto la caricia de tus manos borrando las lágrimas de mi rostro. Tus manos quitapenas dibujando una línea en mis párpados, dando barniz a mis pestañas, extendiendo color por mis mejillas, vistiéndome, obligándome a salir de nuevo al mundo. Nada ha podido nunca con nosotras. Tantas veces has sido mi salvación que perderte sería mi condena.  Gritándome con cada gesto, con cada sonrisa, durante todos estos años, que la hermana que no tuve llegó en ti.

*

Aún noto la caricia de tus manos en mis mejillas, antes del primer beso. Cerrando los ojos, la timidez adolescente sembraba mi cuerpo de mariposas que se alteraban con el nuevo silencio de tus dedos. Llegó por fin el roce de tus labios a mis labios entreabiertos, y tras ese roce otro y otro, y con todos ellos una calma profunda y serena que desdibujó el resto de mi cuerpo por unos momentos. Apenas tenía doce años, apenas tenías dieciséis y te llevaste mi primer beso para que jamás me olvidara de ti.

*

Aún noto la caricia de tus manos en mi espalda, contando uno a uno mis lunares, dibujando una cruz del sur con el reseguir de tus dedos, jugando en mi piel como un niño que busca imágenes imposibles en las nubes. Parabas en la cintura, me mirabas embelesado durante unos segundos, abarcádome toda, y dabas la vuelta volviendo a empezar, vientre arriba, mientras me susurrabas historias de tabernas y tesoros, historias de otros mares y otras tierras. Nadie nunca más creyó que yo era una sirena, nadie después de ti.

*

Este reto partió de Master Dustwalker, que se lo pasó a Fenrirel, de Fenrirel pasó a Raistlin, de Raistlin a Fairywindy, de Fairywindy a Jibril, de Jibril a Xana , de Xana a bruja de Abril, de bruja de Abril a Hormigo, de Hormigo a Juan, de Juan a Inma, de Inma a Dolo, de Dolo a Manios, de Manios a Milva, de Milva a Chocoadicta, de Chocoadicta a Desparafusado, de Desparafusado a El niño, de El niño a MaM-oNa, de MaM-oNa a Rosi, de Rosi a Marc, de Marc a Marta, de Marta a Dugongo , de  Dugongo a Mirada, de Mirada a Muralla y ella me pasó el reto a mí.

Ahora espero que mi queridiña Thirthe se anime a recoger el testigo, y podría comenzar con la frase Porque no era una ilusión ¿Os parece?

Todos los textos están siendo recogidos por Fairywindy en su blog

25 Responses to “Manos”

  1. El niño:

    Muy bueno tu escrito, vengo siguiendo la cadena y es genial lo buenos que son los textos y ver cómo a partir de un juego tan sencillo se van uniendo blogs poco a poco. Un placer conocerte.

  2. muralla:

    Sólo puedo decir: ¡Viva la madre que te parió…!
    ¿ Y eres capaz de decirnos que no estás bien acabada?
    ¡Anda niña, la de las manos redonditas, con el sabor, el olor y el tacto de tu padre…!
    Te quiero…Marmi.

  3. NADA:

    Me ha encantado, Mad. Es precioso este relato, este historial de caricias dibujando senderos y recuerdos.

    Muchos besitos :)

  4. NADA:

    Y sí… ¡Viva la madre que te parió :)
    Besos también para ella

  5. jio:

    yo también lo creo.
    (precioso mad)

  6. Ken:

    sabia que seria asi……. gracias. Aun tengo que saborearlo un poco mas………Te importa si lo imprimo y lo leo una vez mas?????

    Biquiños

  7. manuel h:

    muy muy bonito, aunque la nostalgia no sea mi sentimiento favorito.
    besosss

  8. thirthe:

    ay, niña mad!! que bien se te da romper las normas y lo bien que te sale cuando lo haces, cómo quieres que yo escriba?? la frase es buena, si, aunque no la haya elegido yo;-) pero tendré que recogerme unos días para olvidar lo que he leído hasta ahora y creerme así que lo que escribo sirve…

    (dudo, pero recojo el reto y pondré ilusión:-)

    Besos, bella sirena!!!

  9. Rafael:

    Manos para una mujer sin piernas, para una sirena.
    Me ataré al palo mayor para no arrojarme al mar.
    ¡¡Maravilloso!!

  10. luces:

    qué interesante inciativa¡
    Gracias por visitarme :)

  11. luces:

    interesante inciativa.
    Gracias por visitarme¡¡¡¡ :)

  12. mirada:

    ¡Bravo! ¡Bravísimo! ¡Bello! ¡Bellísimo! ¡Guapa más que las pesetas! jajajaj genial, millóns de bicos irmá :-)

  13. Nómada:

    Me parece un proyecto interesante. Creo que en la brevedad de esos textos se contiene el vértigo de un amor intenso. Todos sabemos de eso, así que todos podremos aportar algo. ¡Adelante! Un abrazo, linda.

  14. Odalys:

    Aún no termino de leer toda la cadena pero ha sido un reto precioso; hasta ahora he disfrutado mucho de cada historia y sigo… Besos niña Mad, nadie lo “ha” notado “aún”, qué lindo escrito ;)

  15. nemomemini:

    Las manos, lo que transmiten, lo que perciben cuando acarician… Es muy hermoso.

    Muchos, muchos besos par ti ;)

  16. grager:

    Pues ha quedado muy xulo.

    PD: HOLA MACA!

  17. Oda:

    y se me quedó por decirte algo… menudo orgullo que debe sentir la madre que te parió! :))) debería estar diciendo a todos “has visto, es mi hija!” ya la veo, ya. Muchos besos, feliz fin de semana.

  18. El niño:

    Una pegunta , se ha terminado ya la cadena? llevo dias mirando a ver si la sigue el siguiente enlace pero creo que no la sigue, si eso supongo que puedes pasarle el testigo a otra persona.

  19. Fairywindy:

    Hola!! Muy bueno tu post. Ya esta puesto en el blog, pero tengo una inquietud… que pasa con Thirthe? Querrá continuar? De no ser así, pasalo a alguien más porque si no se nos va a romper.
    Saludos desde Mexico

  20. thirthe:

    no, la cadena no se ha roto, sólo que me hubiese gustado utilizar esa frase “porque no era una ilusión” como comienzo de una nueva etapa en Galicia, un tiempo nuevo en el que no gobernase el partido popular. Como no hay resultados definitivos y no quiero haceros esperar hasta dentro de una semana, me pondré a escribir otra cosa, os parece??
    Siento la tardanza. Si queréis, la historia también se puede bifurcar, como en los árboles genealógicos;-)

  21. mad:

    El placer ha sido mío, El niño

    Mi madre es una lianta, Muralla

    NADA, muchos besos para ti y más cosas que ya hablaremos

    Un besazo, Jio

    Ken, imprímelo tantas veces como quieras… Me alegra que te haya gustado tanto

    Manuel h, tampoco es el mío, pero lo parece

  22. mad:

    Transgredir es tentador, tú lo sabes Thirthe y me alegra que lo hayas recogido, que hayas entendido la trampa de mi frase y que hayamos compartido la misma ilusión… Moitos beixos, dulce

    Rafael, desátate que no nos comemos a nadie.

    Uy, uy, Luces, qué mal vamos a acabar tú y yo… :p

    Mirada, irmá queridiña… Moitos beixos

  23. mad:

    Nómada, todos sabemos de eso, claro… Si te animas, ya sabes…

    Nemomemini, justo es eso lo que pasa con las manos: interactúan, dan y toman, sienten y hacen sentir… Ahí reside su gracia.

    Muchos besos a ambos, y si cualquiera de los dos quiere seguir con esto y comenzar otra cadena, puede… Sería divertido y a Thirthe y a mí nos encantaría

  24. mad:

    No me lo puedo creer, Grager, benditos los ojos…

    Niña Oda, nadie se dió cuenta, te fijas… ;)
    Fairywindy, no se romperá aquí, Thirthe ya ha seguido… Porque no era una ilusión

    Muchos besos a tod@s y gracias…

  25. joan:

    Preciós Mad, hi podria agafar frases i frases i fer-les meues, les podem agafar tothom, perquè quan estimem quan sentim les mans que traspassen la pell som tan tan iguals. M’has fet recordar el primer frec d’una mà sobre la meua, apenes involuntaria com si no haguessem volgut, el primer bes que em va donar perquè mai l’oblidara. Mad hi ha un poema que du per títol “ales o mans” sempre m’ha agradat que les mans pogueren ser ales que em feren volar. Un bes ben gran
    Espere que eixes mans de l’amor i de la sensatesa també servisquen per envolar ja d’una a una vaca boja (que res té a veure amb les nostres percioses vaques) que ja hauria d’estar pasturant en un asilo juntament amb altres de la seua espècie. Beixos.

Leave a Reply

Entradas y comments feeds.
ecoestadistica.com