animadvertencia
Sábado, 16 Abril, 2005
Lo que no puede ser, no puede ser y, además, es imposible
No hay nada peor que una mudanza. O sí, pero no tiene remedio. Aunque las mudanzas tampoco lo tienen. Un buen día te levantas y descubres que todo tu mundo tiene que caber en unas cajas. Lo tienes que revisar, ordenar y empaquetar. Y hay cosas que no sabes dónde meter porque han perdido su espacio y su lugar. De hecho, se niegan a ser trasladadas de nuevo. Por mucho que duela hay que dejarlas, han adquirido vida propia y toman sus propias decisiones. Entonces te das cuenta, en ese preciso instante, de que todo ha cambiado…
Estoy organizando una mudanza, mi mudanza. Me voy con la música a otra parte. Me voy a pintar otras paredes de amarillo, a jugar al escondite con nuevos fantasmas, a descubrir nuevos rincones, a reconocer nuevos ruidos, a interpretar nuevos silencios, a saludar nuevos vecinos, a conquistar otro quiosquero y otras cajeras de supermercado. Y también a no buscar a nadie al otro lado de la cama, a amigarme con la que me mira desde el espejo, a deshacer las cajas y a reubicarlo todo.
Quizá esté algo desaparecida durante un tiempo. Perdonen mi polvo.
Imagen de Francesc Català-Roca






16 Abril, 2005 at 1:03 pm
describes perfectamente una mudanza, mad, miras las cajas y parece que tu vida está empaquetada en todos esos bultos, es cierto y no del todo,porque la vida se cuela por cada resquicio y más tarde descubrimos que entre lo que cargamos hay un montón de cosas superfluas de las que podemos prescindir totalmente. En el fondo lo sabemos, pero empaquetamos igual, cuando lo importante viaja dentro de nosotros. Dentro de ti,mad, mujer de imágenes redondas como soles. Ya lo apreciarás cuando te sonria el nuevo quiosquero..
Y aquí estamos para echar una mano con la pintura! Yo me pido pintar la habitación que toque de amarillo alegre.
un montón de beixos (sin embalar:-)
16 Abril, 2005 at 3:09 pm
Mad, querida, si ya tienes fecha de salida… intenta centrarte en la de llegada a tu nueva vida… a la de tu nuevo barrio, y a la de ese nuevo quiosquero
Te echaría una mano con la pintura, pues ya tengo experiencia, pero quizás me pille un poco lejos
Besitos y ánimo!
16 Abril, 2005 at 5:05 pm
Estoy convencida de que te amigarás enseguida con la que te mira desde el espejo, ¿te has fijado en su sonrisa y en esos ojos que se iluminan a cada paso? Y además he oído que no uno sino varios quiosqueros están deseando que llegues, ya sabes las noticias vuelan.
Ah, y para mudanzas llama a tu experta: La Dama del Arco a su servicio ahora y siempre.
Te quiero
16 Abril, 2005 at 5:22 pm
:beso: A nosotras siempre nos gustó estrenar casas y muebles, así que míralo por ese lado.
¿Que será un poco de trabajo? Sí, pero podrás aprovechar para tirar de tu vida y para siempre todo aquello que no merece la pena guardar, que ya no sirve o que simplemente no nos trae buenos recuerdos.
Podrás levantarte cada mañana y contemplar en el espejo la más dulce sonrisa y los ojos más azules llenos de alegría ante la vida que comienza y el sol que entra a raudales por tu balcón.
Ah, y no te permitiré que aparezca el polvo sobre este blog. De eso nada. El escribir forma parte de tu vida y eso no puedes ponerlo en una caja, eso debes llevarlo en tu mano siempre, utilizarlo y cuidarlo.
Te quiero. Marmi.
16 Abril, 2005 at 7:16 pm
Así que Perejil deja Barrio Sésamo ¿no? Lo bueno de ser caracol es que puedes ir donde quieras con tus cosas. Lo malo es que la concha cada vez es más pesada.
16 Abril, 2005 at 8:28 pm
¿Quéeeeee? ¿Que te mudas? ¡Oooooh! ¡Vaya, qué cosas! :p
Bueno, vale. Te diré una cosa. A mi se me ha ido ya de la cabeza el número de veces que me he mudado. Espera… Cuatro. O seis, si cuento otras dos que también fueron en parte mías. Son un cúmulo de sentimientos encontrados. Pero siempre acaba por ganar la ilusión de levantar algo nuevo. Algo que empieza a ser enteramente tuyo cuando te ves con todas esas cajas en ese nuevo sitio que te estaba esperando.
Adelante, Mad. Yo estoy con Muralla. Lo mejor vendrá con tu sonrisa… Bueno, eso.
Besos con sal
16 Abril, 2005 at 11:28 pm
En el blog de Scape95 he encontrado esta preciosidad:
La vida es una obra de teatro que no permite ensayos…
Por eso… canta, ríe, baila, llora
y vive intensamente cada momento de tu vida…
…antes de que el telón baje
y la obra termine sin aplausos.
¡Hey, hey, sonríe!
mas no te escondas detrás
de esa sonrisa.
Muestra aquello que eres, sin miedo.
Existen personas que sueñan
con tu sonrisa, así como yo.
¡Vive! ¡Intenta!
La vida no pasa de una tentativa.
¡Ama!
Ama por encima de todo,
ama a todo y a todos.
No cierres los ojos a la suciedad del mundo,
¡no ignores el hambre!
Olvida la bomba,
pero antes haz algo para combatirla,
aunque no te sientas capaz.
¡Busca!
Busca lo que hay de bueno en todo y todos.
No hagas de los defectos una distancia,
y sí una aproximación.
¡Acepta!
La vida, las personas,
haz de ellas tu razón de vivir.
¡Entiende!
Entiende a las personas que piensan diferente a ti,
no las repruebes.
¡Eh! Mira…
Mira a tu espalda, cuántos amigos…
¿Ya hiciste a alguien feliz hoy?
¿O hiciste sufrir a alguien con tu egoísmo?
¡Eh! No corras…
¿Para qué tanta prisa?
Corre apenas dentro de tí.
¡Sueña!
¡Cree! ¡Espera!
Siempre habrá una salida,
siempre brillará una estrella.
¡Llora! ¡Lucha!
Haz aquello que te gusta,
siente lo que hay dentro de ti.
Oye…
Escucha lo que las otras personas
tienen que decir,
es importante.
Sube…
Haz de los obstáculos escalones
para aquello que quieres alcanzar.
Mas no te olvides de aquéllos
que no consiguieron subir
en la escalera de la vida.
¡Descubre!
Descubre aquello que es bueno dentro de tí.
Procura por encima de todo ser humano,
yo también lo voy a intentar.
¡Hey! Tú…
ahora ve en Paz.
Yo preciso decirte que… TE ADORO,
simplemente porque existes.
(Charles Chaplin)
16 Abril, 2005 at 11:33 pm
vaya, vaya!
Preciosa mad!
Animo con las mudanzas! Mudarse de muchas cosas es siempre bueno, espero que pronto te sientas como en “casa”!
Muitos beixos, para esa chica que dicen que tiene una sonrisa tan especial!
MUAAAAAAAAAAAAA
17 Abril, 2005 at 1:22 am
Sin complejos…. Ya sabes que llegar es nacer un poco, y que tirar lo viejo, como dice tu santa madre, es renacer un mucho. Estoy seguro que la locuela de ojos azules, como los que uso yo para los domingos, se va a gustar cantidad en el espejo, en caso contrario te presto el mío que está garantizado…¡Me gusto hasta yo…!. Supongo que te mudas al interior del cocodrilo donde estuvistes demasiado tiempo para no encontrarte en la gloria…. Ya me lo temía yo, síndrome de estocolmo de todas, todas. Por ahora, pon al otro lado de la cama el teléfono…. y llama.
Me quedo pensativo al leer tu final: “Perdonen mi polvo” ¿No se habrá escapado la frase de tu post anterior?
Besos de amarillo para que hagan juego
Egonauta
17 Abril, 2005 at 1:30 am
Con el tiempo te adaptas, no te preocupes.
La foto es una birguería, hay que reconocerlo.
17 Abril, 2005 at 2:09 am
qué acertada tu mudanza, linda.
y qué acertado el momento.
….. ya sabés que yo también estoy en plena mudanza, pero con la cuestión de mis eternos viajes a buenos aires ya lleva más tiempo que parto de elefante.
en unos días más, espero regresar a mi cabaña, y por fin…por fin…. despertarme allí.
te deseo que, con este cambio que siempre es crecimiento, estés más cerca de tu Norte.
besos diosa-
17 Abril, 2005 at 8:34 am
Ánimo, Mad. Sé que ese tipo de mudanzas en las que se deja tanto son difíciles, según se va vaciando la casa, parece que nuestro corazón sigue un camino paralelo… Pero lo más importante, es que te llevas a tí misma y que todos los que te quieren están a tu lado incondicionalmente.
Muchos besitos preciosa
17 Abril, 2005 at 10:39 am
ahir vaig ajudar un amic a fer la seva enèsima mudança (l’última fa quatre mesos), o sigui que estic força entrenada. si vols, ja ho saps. i si la mudança ja està encarrilada i només vols fer una pausa-cafè, també. de debò.
un petonàs
17 Abril, 2005 at 12:58 pm
bueno, yo estoy de mudanza virtual… la “real”… bufff, me da miedo, creo que abandonaré mi pasado físico y haré un hatillo.
ánimo con tus mudanzas, si te tienes que hacer amiga de la del espejo trata de sonreir, a veces no ayuda pero otras muchas te refleja (a no ser que seas vampira :-P)
también te mando besitos sin embalar, más bien por carta bytal
(te diría que te ayudo a pintar pero como no va a ser verdad…).
17 Abril, 2005 at 2:52 pm
Uy, cuidado, mis paredes son amarillas, no vendrás tu a pintarlas? Vamos, almenos antes avisa, me gustan las sorpresas, pero antes de acoger a semejante encantador terremoto debería hacerme a la idea! Porque para pintarlas, si quieres, puedes venir!
Mudanzas… donde uno debe decidir que deja, que tira y que se lleva… No te olvides de llevarte tu corazón, no lo dejes en un rincón, que vale mucho!
Sabes que puedes contar conmigo para lo que necesites, y te dejo aquí un fragmento de Palabras para Julia, esta noche lo recité/canté a alguien muy especial, y me apetece compartirlo contigo:
‘nunca te entregues ni te apartes
junto al camino nunca digas
no puedo más y aquí me quedo
… aquí me quedo’
Petons.
17 Abril, 2005 at 3:41 pm
un abrazo mad, ya sabes :”you’re a big girl all the way”
17 Abril, 2005 at 5:24 pm
A pesar de haber dejado mi tarjeta no he recibido llamada alguna para su mudanza, y he pensado que tal vez hay que presentar curriculum. Bueno pues verá me he mudado diez veces de casa y siete de despacho, ¿cree usted que es suficiente? Tengo además una habilidad especial para hacer “limpieza” en cada mudanza, utilizando incluso la amenaza (¿le suena?) en algunos casos: ya sabe usted, ante la duda siempre tirar. Ya ve usted cuán generosa soy porque si todo el mundo lo tirara todo, mi empresa de mudanzas se iría al traste.
Menos mal que siempre me quedará el consultorio …pero esa tarjeta mejor se la dejo otro día.
Llámeme: la clave secreta es PHIA (–)y si acierta los dos elementos que faltan, la mudanza es gratis.
Los besos también…
17 Abril, 2005 at 5:35 pm
Mi querida Mad, yo también hice esta mudanza hace algunos años, se que es dificil. Pero con toda seguridad te digo que en este cambio hallarás cosas hermosísimas, te sentirás muy bien, ya verás. Además cuantas con todo tu carisma, forma de ver el mundo, inteligencia y fuerza para enfrentar los cambios, y enorme capacidad de amar lo que miras y haces. Así que adelante y con una gran sonrisa, que aqui te esperamos.
Muchos besitos preciosa.
17 Abril, 2005 at 7:08 pm
Lo más importante: Deja anotada tu nueva dirección, vale? Y, verás, no sé como decir…no comento demasiado pero te visito regularmente, por ello te ruego que no tardes demasiado en escribir. ;)))
Un abrazo
17 Abril, 2005 at 8:22 pm
Mi querida señorita loca.
Las mudanzas son siempre traumáticas, pero llega el día en que de una despedida pasas a vivir un nuevo comienzo. Y eso suele ser motivo para ilusionarse, soltar lastre, estar mejor.
Te deseo lo mejor para el nuevo espacio. Avisa cuando llegues para llevar un paquete de sal y otro de harina, que da suerte.
Un beso.
17 Abril, 2005 at 9:14 pm
Mad carinyet, un munt de besos flotant i peremanents en la mudança perquè vagen endolcint-te la nova llar, els nous carrers i les noves vistes. Quan et n¡mudes es veritat sem`pre es queda alguna cosa, mai tens prou caixes per poder emportat-t’ho tot i de vegades també ha de ser així, hi ha coses que s’han de quedar vivint allí on van nàixer, és la nostra empremta la del nostre cor. Saps he mirat el cel esta vesprada, després del café eben endolcit i he vist una amiga amb una escombra que passav, a més hi portava uns quants animalest al darrere
ha estat un moment màgic perquè sempre l’he notada així, valenta i decidida. Molts besets a tots i especialment a tu. Vine que et done una gran abraçada 
17 Abril, 2005 at 10:35 pm
Suerte, Mad.
17 Abril, 2005 at 11:01 pm
A veces redecorar nuestra vida es un simple capricho, pero a veces es toda una necesidad. La necesidad de continuar sintiéndonos vivos y para conseguir eso a veces incluso tenemos que hacer una mudanza. Las mudanzas sirven para muchas cosas, entre otras para decidir que cosas nos eran realmente útiles y de cuales podemos prescindir, es un buen momento para realizar elecciones. Mad a mí me tienes cerquita ya lo sabes y aunque eso de pintar no se me da bien hay otras cosas qeu se me dan genial. Te dejo un cálido y tierno abrazo querida Mad.
18 Abril, 2005 at 12:39 am
Pues yo estoy igual que Brisa, no se me da muy bien pintar, pero hago una espaguetis que te mueres.
Valla pa allá otro cumplido, resultón pero sincero.
A mí ya me tienes conquistao.
Besos de abrigo de entretiempo.
18 Abril, 2005 at 1:11 am
Yo adoro las mudanzas, o el hecho de tener siempre una maleta llena de ropa y una caja al fondo de la habitación llena de libros.
Toma la parte divertida del momento y disfruta. Reconcíliate con la del espejo y luego cuéntanos.
Besos
18 Abril, 2005 at 9:40 am
LLevamos los fantasmas..así se suman los fantasmas, se van jugando en el trasteo…viajan con nosotros y cuando te empiezan a rondar y te vas amigando contigo en el espejo, entonces, recuerdo el hombre que se miraba en el espejo cada mañana y en su mirada imaginaba todo lo que habia en el enves…quizá tambien un poco de pátina dela vida. Me gusta tu forma de escribir
18 Abril, 2005 at 5:29 pm
que sea breve, que sea leve, y enriquecedora.
besosss
18 Abril, 2005 at 7:37 pm
Entre partir y quedar, parece difícil elegir, pero mira… el que se queda ya conoce ese micromundo y aunque se lo haya ido acomodando poco a poco, a veces, porque se vea todo bonito, comienzas a meter cosas en los rincones, “por si un día”, porque “ahora no”, porque “y si hace falta” y toda esa energía se estanca.
Cuando te vas, al principio el cuerpo procura mantener la inercia, volver al mismo sitio en que ha estado por mucho tiempo, porque se resiste, pero cuando eso pasa, esa mudanza parece que también nos ocurriera en la piel y una nueva persona se estrenara a soñar, las paredes vuelven a querer ser pintadas y los rincones a ser llenados pero ahora lo haremos no repitiendo, sino escogiendo muy bien lo que nos gusta, porque ya no nos valen las historias a medias, la queremos toda, completica, para vivirla a plenitud.
Imagina que eres mariposa, ahora es como si estuviéras durmiendo en tu crisálida pero cuando la rompas, ay mamacita, qué se aguante el mundo!
Menuda lata, eh! y todo no era más que para dejarte besos y un abrazote grande, grande
19 Abril, 2005 at 4:25 pm
Un abrazote, mejor dos y besos con crema de amaranto, con la curda seguro te ríes
20 Abril, 2005 at 5:05 pm
¿Será que te puedes pasar por el blog de Joan?
Perdona la insistencia pero ya tengo el plumero listo y tengo un arte que te dejo sin pelos, sin telarañas y sin ideas y luego ya te las arreglas, avisada estás y mejor no me enojo. Besotes, linda.
Animo, el sol sale para todos, todos los dias :)))
20 Abril, 2005 at 5:17 pm
¿Será que te puedes pasar por el blog de Joan?
Perdona la insistencia pero ya tengo el plumero listo y tengo un arte que te dejo sin pelos, sin telarañas y sin ideas y luego ya te las arreglas, avisada estás y mejor no me enojo. Besotes, linda.
Animo, el sol sale para todos, todos los dias :)))
21 Abril, 2005 at 11:54 am
Que te vaya muy bien tu nueva aventura, Mad, ya sabes la vida es un camino que se hace al andar…
21 Abril, 2005 at 12:44 pm
Siempre son una puerta abierta. Entra.
21 Abril, 2005 at 9:37 pm
Nada, mujer, si al final mudarnos, lo que es mudarnos, es algo que hacemos continuamente. Porque aunque nos quedemos en la misma casa la cambiamos cada vez que nos da un yuyu. Como decía una amgia mía, lo malo de tener una casa es que, te sientes donde te sientes, siempre hay algo que quieres cambiar.
Múdate mucho…y cuidate mucho.
besos
21 Abril, 2005 at 10:28 pm
Mad: No importa dónde estés o el lugar al que te mudes.
No importa.
Te esperaremos. Yo te esperaré. Y ya verás como todo te irá bien…. porque todo lo que nos va ocurriendo siempre es para bien -aunque, a veces, no lo parezca-.
Un abrazo fuertísimo y a tu disposición (como siempre) para todo lo que necesites,
Saf ;-))
22 Abril, 2005 at 7:36 pm
Muchos besos para todas y todos, sois unos soles…
Como convoque sesión de pintura, veremos quién se apunta de verdad
A Pau, Felipe y Exagerada, gracias por la visita
22 Abril, 2005 at 8:14 pm
Cambiar de URL no es jodido, total… cuanto más vivas, más “cambios” te amenazan. Lo jodido es cuando el “servidor” se estropea y el cambio es obligado.
Como dice un amigo mío: las peores cajas son las que guardan tu dinero.
22 Abril, 2005 at 10:06 pm
¿Sesión de pintura? ¿Pero de encuerados? :O
Besitos :))
23 Abril, 2005 at 1:06 am
Todavía no te has instalado Mad guapetona?. Que se te echa de menos. Besotes :-*********
30 Abril, 2005 at 3:33 am
Te comprendo, es triste pero qué bonito que lo dices.