Irredentas
Martes, 8 Marzo, 2005
Per a les meves dones
Pra as miñas mulleres
María das batallas,
levareiche unha flor por cada bala;
e unha cunca de leite
arrebuxada en neve
pra che curar a sede.
¡Sede mortal, varona, a desta patria:
queima no peito con ardente brasa!
María das batallas,
dareiche un reiseñor por cada bala,
e unha estreliña nova
no berce dunha doma,
núa, espida, graciosa:
Varona dos meus ollos, unha estrela
que ti gañaches, poderosa e leda.
Muller da soberana liberdade,
os astilleiros danche alferecía
e faite o mar patrona da cidade.
Din as miñas campanas, escoitade,
(din, don, din, don)
de monte a monte e máis de ría a ría:
(din, don, din, don)
de monte a monte e máis de ría a ría:
(din, don, din, don)
“O bronce meu, teu bronce foi, María”






9 Marzo, 2005 at 12:23 am
Gracias por este hermoso regalo. Por el poema y por el recordatorio de la vida de quién lo escribió: un ser humano que luchó por dejarnos un mundo mejor.
Con el pensamiento he pasado por Monterroso y he dejado una cesta de pequeñas y rojas manzanas a los pies de su tumba, como a él le hubiera gustado.
Te quiero y te admiro. Marmi.
9 Marzo, 2005 at 8:04 am
Así me gustas, varona mad!!, militante galega e entusiasta.
bos dias e moitos beixos.
9 Marzo, 2005 at 11:40 am
Preciós poema ple de força i vitalitat. Allí estaré i ací estic agafat de les vostres mans amb Maria das batallas. Besos des del cor que no entén de desingualtats però sí de batalles hermoses. Besets.
9 Marzo, 2005 at 2:49 pm
No, si puestos a complicarme la vida…. ahora tendré que aprender gallego……. pero suena tan dulce…. a ver quien se resiste…..
Besos
Egonauta
9 Marzo, 2005 at 3:34 pm
gracias , mad, que hermoso poema..y como suena.
besiños.
9 Marzo, 2005 at 4:45 pm
Un besote
9 Marzo, 2005 at 11:05 pm
Besos, luchadora
10 Marzo, 2005 at 12:42 am
suena bien, aunque la entienda mal.
besos
11 Marzo, 2005 at 2:01 am
espectacular poema.
a ver que os parece este
Ahora que ser libre es siete veces libre
Ahora que entiendo los libros sin saltarme las paginas.
Ahora que las mariposas son delfines vestidas de hombre
Ahora que la esperanza esta en lista de espera.
Ahora que no necesito descanso
Ahora que no cuento los barcos en la cama.
Ahora que me desnudo cuando quiero
Ahora que la religion es cada vez mas mia
Ahora que me rio de ti
Cuando crees que pierdo
Por falta de clase
Ahora que ya no reniego de mi
Cuando me ensucio
Al saltar del alambre.
11 Marzo, 2005 at 12:55 pm
Queridísima Marmi, le encantaría como a ti…
Thirthe, tenía el día luchador, como también dijo Nemomemini
Beixos a los tres, moitos, moitos
Joan, com bé et deia l’Elisenda: fan falta més homes com tu…
Molts besets
Egonauta, nunca es tarde y a tus musas te las meterías en el bolsillo, seguro.
Besos
Siloam, gracias a ti ;)***
manuel h, sí suena bien, sí… deberías ver lo que Sargadelos hizo con esa figura, te encantaría y terminarías de entender…
Besos
LÜ, besazo para ti, preciosa
woodysorbid, ¿es tuyo?