Día de radio
Martes, 25 Enero, 2005
- ¿Aceptas peticiones?
- Depende
- ¿De qué depende?
- De quién y qué me pida…
Corría el año 1991, él era el dj y yo me corría las primeras juergas. Y esas -más o menos- fueron las primeras palabras que cruzamos.
Hace unos años me envió un correo presentándome su página web. Yo me reí mucho a su costa y pensé que era una estupidez soberana eso de escribir en esta niebla un diario que todo el mundo pudiese leer y comentar. Lo pensé y se lo dije, claro, para qué iba a cerrar la boquita.
Cuando empecé con esto, no me quedó más remedio que disculparme y tragarme mis risitas. Ahora, él es un blogger conocido y reconocido, y yo sólo una más que disfruta con esto.
La semana pasada recibí la invitación a participar en una charla en Ona Catalana sobre el “fenómeno” weblog. Los otros invitados eran Quimi Portet y Mia Font. Acepté gustosa.
Esta mañana a las 10:15 entraba en el estudio, allí estaba Mia, hablando con la productora del programa. Nos cuenta que Quimi está en el estudio de Ona Osona. Unos minutos más tarde ya teníamos los cascos puestos y nos presentaban en antena. Ha durado poquísimo. Yo hubiese seguido allí toda la mañana.
Tras los nervios de las dos primeras frases, la voz me dejó de temblar. Unas preguntas generales a los tres: ¿por qué?, ¿qué?, ¿cómo?, ¿dónde?… Yo que iba sintiéndome cada vez más cómoda y resuelta, y llega la pregunta de la discordia: “¿qué perfil tiene aquí el blogger mujer?” Entonces, Mia no ha sabido cerrar la boca: una chica de 20 a 23 años que decora su bitácora de color rosa… Aunque ha intentado enmendarlo, ya no tenía arreglo posible. Hemos reído todos por no llorar.
Al salir, un café juntos. Una charla rápida mientras llegábamos a mi parada del metro y la propuesta de una cena en breve.
Su desafortunada lengua llevaba todo el día metiendo la pata…
Leed su crónica aquí






25 Enero, 2005 at 8:56 pm
¿y no nos hace esto ser más humanos?.¿no te parece la perfeccion,lo adecuado…terriblemente aburrido?
con cariño
ramon cebrian
25 Enero, 2005 at 9:27 pm
Que bueno, muchas gracias por compartirlo, y por el enlace a la otra versión
Y sobretodo, que los nervios no te hayan podido
Lástima que no avisaras antes de la hora para poderte escuchar, ya te vale!
Petons.
26 Enero, 2005 at 12:27 am
Muy bien, mi niña, has sonado muy bien!!!
(No sé si el comentario tendrá mucho valor, porque es de su madre, pero no por ello puedo dejar de ponerlo…)
Besos y besos. Marmi
26 Enero, 2005 at 1:30 am
¡Hey!¡Eres una estrella mediática! Jajajajajaja
Le había perdido la pista a don Quimi y me alegro de reencontrarlo.
Los anális blogosféricos me importan un pimiento, la verdad, pero lo de “mujeres escritoras” o “mujeres blogger” ya aburre. Con las letras podamos trascender consideraciones sexistas. Personalmente no me interesa lo que pueda contarme una “mujer” o un “hombre” sino una persona.
26 Enero, 2005 at 9:04 am
Ramon, soy especialista en meter la pata y en resultar políticamente incorrecta… no sé si eso me hace divertida, pero imperfecta seguro…
Gracias por tu visita.
Besos
kizz, este tipo de registros no son mis preferidos, pero me lo pasé muy, muy bien y la crónica de Mia no tenía desperdicio…
No me riñas, hombre… la próxima vez te aviso XDD
Petonassos
Muralla, no nos lo tendrán en cuenta
Beixos, beixos
Ike!!!, me alegra que te interese lo que cuenta esta loquita
Muchos besikes
26 Enero, 2005 at 9:59 am
A todo esto, no te riño, te lo digo con cariño (toma peazo rima improvisada!)
Lo cierto es que al leer la descripción de bitácora de mujer, como de una de 20 a 23 años que decora la suya de color rosa… me vino a la mente directo la de una muy buena amiga, que aún teniendo algún año más, si, es rosa, y me dió por reir.
26 Enero, 2005 at 12:03 pm
¿Y el blogger hombre?
Incluso, ¿el blogger animal?
Y ¿el blogger sexualmente activo?
Digo más ¿el antiblogger?
Ay, días de radio es de Woody Allen.
Algo se te ha pegado, romana.
Un beso.
26 Enero, 2005 at 2:06 pm
La verdad es que el día que decidí no hablar mucho de los weblogs de los demás: estuve acertadísimo. Nadie celebró nada, no me pararon por la calle para felicitarme, ni levantaron un monumento en mi honor.
Pero ahora, viendo y reoyendo lo visto y lo dicho (respectivamente) deberían haberme homenajeado: yo estaría orgulloso de mi mismo y seguiría con la boca cerrada (sin decir tonterías) para no estropearlo todo.
Rosa? Quien dijo rosa?
Mad: increíble acordarse de esa conversación! Ahora me has dejado con las ganas de saber qué pediste y si lo llegué a poner (que supongo que sí).
26 Enero, 2005 at 4:49 pm
Ea! bien por ti, mad, que sé que habrás estado estupenda, y si lo dice marmi, ya no tiene vuelta.
Me alegro, me alegro mucho de que se te vea (escuche), de que le des voz a este mundillo…y me quedo con las ganas de oírla.
(ah, ya en entrado en los cuatro colores (cuáles?) a darle un tirón de orejas ;-))
beixinhos.
26 Enero, 2005 at 8:52 pm
Bé jo com sóc un “novato” en internet i sobretot en aquest món dels blogs, posaré la meu pota, la qual he mullat primer en pintura i deixaré la meu emprenta personal de color rosa ;).
a mi pintar de rosa de tant en tant la meua vida m’agrada… besets.
El que més em va atreure des del primer moment en els blogs és que no hi veia etiquetes i com mai m’ha agradat ni que me les posen ni posar-les, em vaig deixar absorvir per un munt de paraules i sensacions de tot tipus, diferents, més o menys belles i més o menys perfectes, però en principi totes valuoses. Podria analitzar-les intel·lectualment, creativament, coherentment..però ja fa temps que acabí la facultat i les anàlisis textuals…per descomptat hi haurà qui vol fer un escaparate del seu geni o qui simplement escriu, en tot cas si ens serveix per a aprendre,”re-conéixer-nos” i gaudir de les paraules per a mi ja és suficient.. ala quina bafarrada acabé d’amollar,
26 Enero, 2005 at 9:04 pm
Kizz, tú, otro que tal…
Ya sé en qué sentido lo decías
GluP, estuve dudando en poner el cartel de la peli, pero esa radio “años 20″ me enamoró…
4colors, que lo pusiste te lo aseguro, el qué ya no lo tengo tan claro… diría que podía haber sido algo tipo La Granja de ZZ Top, pero no sé…
Thirthe, hay cosas que por más tirones de oreja no tienen remedio
Beixos, preciosa
26 Enero, 2005 at 9:19 pm
Joan, perdona’m, ens hem creuat…
Estic d’acord amb la teva reflexió, però aquesta boira no s’escapa ni dels tòpics ni de les etiquetes del món real. Potser, aquí, tot es dóna en menor mesura, però hi ha de tot… I -com a fora- es tracta d’anar desenganxant-les, de mica en mica.
Besets i gràcies per la teva poteta rosa
26 Enero, 2005 at 10:36 pm
¿¿¿ Quéeeeeeeeeeeee ??? ¿¿¿ Tú ??? ¿¿¿ En la radio ???
¡¡¡ Diommío, diommío, qué mad está el mundo !!!
Molts petons amb sal (Bueno, no se si es así, pero tu ya me entiendes)
26 Enero, 2005 at 11:40 pm
¡BIENNNNNNNNNNNNNNNNN!! ¡Que emoción Mad!!
Me hubiera gustado oirte
Pero alguna vez será.
Te felicito de todo corazón, estar en la radio debe de ser sumamente bonito y satisfactorio.
Besos!!
27 Enero, 2005 at 12:25 am
jeje, me habeis hecho pasar un rato a carcajadas, entre los taxis y el rosa. Lástima no escucharos.
bicos.
27 Enero, 2005 at 9:45 am
ostres, mira que avui em costava obrir els ulls, i llegint que vas anar a la ràdio se m’han obert de cop
m’hauria encantat poder-te sentir!
un petonàs, guapa
27 Enero, 2005 at 5:29 pm
Hola, qué bueno! Me hubiera gustado escucharlo y esas meteduras de pata :))
Bueno, ya eres toda una estrella. Muchos besos y felicidades!
27 Enero, 2005 at 8:08 pm
ya estás pintando esto de rosa!!!
27 Enero, 2005 at 11:48 pm
Pues ayer dejé un comentario y no sé por qué no aparece. Me ha ocurrido varias veces.
En fin, que seguro que estuviste muy bien, además lo dice Muralla y yo la creo. Me hubiera gustado escucharte…
Muchos besitos :))
28 Enero, 2005 at 8:32 am
Nemomemini, está mad mal de lo que parece, ya ves…
Lo has escrito muy bien, chico listo
Més petons per a tu
Alguna vez, seguro, querida Magda
Muchos besos
Siloam, como las cabras o peor…
Elisenda, ja ho arreglare’m, no pateixis
Molts petons
Sí, de aquí a Jolivú, Odalys… juasjuas
Estoy en ello, manuel h, estoy en ello… Lo que no puedo -ni quiero- arreglar son los diez años de más…
Sí, sí, NADA, tú vete creyendo a mi santa madre… ¡qué va a decir, la pobre!
Besos, dulce
28 Enero, 2005 at 12:04 pm
¡Hala menuda experiencia! ¿Ésas cosas pasan? Yo habría estado nervioso toda la duración del programa XD Besets
28 Enero, 2005 at 2:12 pm
Jiji, qué bueno, en la radio! Una vez tuve q entrevistara una jugadora de baloncesto brasileña y no tenía niidea de cómo se llamaba y en q equipo jugaba… Y hala, al aire!!! Comparado con aquéllo, no creo q tú metieras la pata!
29 Enero, 2005 at 3:22 pm
plaf plaf plaf
bien mad!
hermosa tu anécdota, sobre todo porque (como en una foto vieja) te remontaste a aquel primer encuentro… y típico de las mujeres, recordamos todito, aún las frases más inverosímiles.
cuando yo tenía una página web -también famosa por aquel entonces- me entrevistaron en un programa de televisión dedicado al tema.
ayyyyy que nervios…. pero como vos decís, después de la primera pregunta ya quería conducir el programa.
besotes linda.